Weersinvloeden en de gevaren van de zee

Na ons vertrek uit de Waikaretu Valley waar wij ons caving avontuur beleefden, zijn wij onder lichte dwang van het weer verder afgedaald langs de westkust. Maar niet voordat we in de richting van Hamilton werden gedirigeerd door ons camperverhuurbedrijf in verband met een brandgeur bij het gebruik van de airconditioning. Lang verhaal kort, de Fiat dealer kon het niet snel vinden/maken. Een oplossing zou twee dagen van onze vakantie opslokken. Airco is dus nu ARKO (alle ramen kunnen open).

Zoals gezegd wordt met name het noordereiland behoorlijk geteisterd door storm en zware regenbuien. Hierdoor zijn wij uitgewaaierd naar het zuidwesten in plaats van ons geplande bezoek aan de Coromandel en de Bay of Plenty. Vanwege mijn wellicht toch wat planmatige karakter wist ik tot een dag of drie geleden redelijk wat wij zouden gaan bekijken en ondernemen, maar daar is nu behoorlijk verandering in gekomen.

Voor nu geen rafting van de hoogste begaanbare waterval in Nieuw-zeeland of kanoën in de Coromandel. In plaats daarvan bezochten wij gisteren Tongaporutu (zelfs als er niemand woont is er een plaatsnaam) waar wij de Three Sisters zouden gaan bekijken. Deze rotsformaties op het strand (zie ook de nieuwe foto’s) worden gevormd door erosie en zijn wat ons betreft echt wonderen der natuur. Eén van de zusters is inmiddels in elkaar gezakt, maar dat mag de pret niet drukken. De route hier naartoe loopt over het strand en is alleen begaanbaar in de periode van anderhalf uur voor tot anderhalf uur na het laag tij. Onze voetstappen worden daarna door de zee uitgewist alsof wij er nooit zijn geweest. Rustig slenterend en tegelijkertijd filmend (Simone) en fotograferend (Mark) liepen wij zo ver als wij konden. Wij bereikten het eind van het begaanbaar gedeelte nog voor laagtij en gingen op de weg terug naar onze camper.

Op één punt was ik er van overtuigd dat wij buiten de rotsen om heen waren gekomen en dus ook niet anders terug konden lopen dan door het water (ik had uiteraard tijdens het fotograferen niet goed opgelet, er was een droge doorgang onder de rotsen). Dit zag er dreigend uit en klopte helemaal niet met de getijdentabel op het internet, maar we moesten terug! Ons door het aanzwellende water heen ploegend met een onderstroom die aan je voeten trok en Simone die tot haar oksels in het water stond, vochten wij ons richting het droge zand. De fototas nat (het toestel gelukkig niet), de slipper van Simone net aan gered maar we waren weer veilig voor het opkomende tij. Maar was dat wel zo?

Wij waren hier door dit hachelijke avontuur niet meer zo zeker van. In gestrekte draf renden we terug over het strand, waarbij we er met iedere stap meer van overtuigd raakten dat het tij opkwam, en snel ook. Vijf minuten later zagen wij echter meerdere toeristen met kleine kinderen onze kant op komen en langzaamaan drong het besef door dat er met de getijden informatie niets mis was. Een kleine navigatie fout mijnerzijds had de terugweg tot een iets spannender avontuur gemaakt dan noodzakelijk. Oeps L.

Gelukkig kon Simone haar hand, nadat het weer uit haar keel was ingedaald, over haar hart strijken en was ze niet meer zo boos op mij J. Wij gingen op zoek naar een volgende activiteit. De White bluffs (krijtrotsen) verderop langs de kust leek ons een mooie gelegenheid om even bij te komen van ons avontuur. Ook deze locatie was het bezoeken meer dan waard, maar wat eerder gold voor het strand bij de Three Sisters was hier minstens zo relevant. En omdat het inmiddels al behoorlijk laat was, kwam het tij inmiddels wel echt op. Wij hebben ons daarom beperkt tot een beetje plaatjes schieten en hebben onze opgedane kennis over het gevaar van aanstormend water gedeeld met een aantal andere (niet geïnformeerde) toeristen die over het strand wilden gaan wandelen. We eindigden de dag op een camping in New Plymouth, direct aan zee aan de voet van Mount Taranaki, een slapende vulkaan.

De volgende dag bleek dat de technische probleempjes met onze camper nog niet voorbij waren. Hoewel onze watervoorraad volgens de lampjes prima op orde was, weigerde de camper bij ieder punt waar water uit zou moeten komen om ook maar één druppel water tevoorschijn te toveren. Niet alleen het weer begint een zware invloed uit te oefenen op ons reisschema, ook de technische staat van de camper doet een duit in het zakje.

Op dus maar naar Stratford aan de andere kant van de vulkaan. Onze verhuurder had geregeld dat iemand bij een lokale garage er naar zou kijken. Geen specialist op het gebied van campers, maar wij waren allang blij dat er naar gekeken zou worden. Self contained camping, een voorwaarde voor onder meer de OK2stay bestemmingen maar ook diverse campings, wordt een beetje lastig zonder water. Deze super vriendelijke kerel (wij hebben nog geen mensen ontmoet die niet vriendelijk zijn, het lijkt wel alsof er hier iets in het water zit) wist ons echter gelukkig binnen een halfuur weer op pad te helpen, nadat hij had geconstateerd dat de waterpomp was losgeraakt van de aanvoerslang van het water.

Een kort bezoek aan de I-site (VVV kantoor) van dit stadje gaf ons voldoende informatie over waar wij op de vulkaan een wandeling zouden kunnen maken en tevens van het uitzicht zouden kunnen genieten. De top van de vulkaan was namelijk, zoals vaker, geheel gehuld in witte wolken. Een heerlijke wandeling van een uurtje of drie door mooie natuur op de bosrijke hellingen van Mt Taranaki betekende de eerste echte inspanning voor ons en onze bergschoenen. Dat er nog maar vele mogen volgen.

Wij eindigden deze dag en deze blog op onze huidige plaats van bestemming, een boerderij in de binnenlanden van Whanganui. Deze notenboerderij draait voornamelijk op de “productie” van walnoten. De sterren van deze boerderij zijn voor Simone echter de varkens, en dan met name de 17 jonkies die nu 10 meter van onze camper aan het knorren zijn. Wij hebben fruit geraapt bij de appel- en perenbomen en hebben vanaf het moment van aankomst ruim twee uur besteed aan het voeren en filmen van deze kleine modderliefhebbers. Simone heeft haar roots gevonden aan de andere kant van de wereld J.

PS: Heel even had ik de ijdele hoop dat ik in de middle of nowhere foto’s zou kunnen opladen. Ik prijs me maar gelukkig dat ik het verhaal de ether in heb kunnen slingeren. Zoals eerder, deze houden jullie tegoed.