De donkere wolken maken plaats voor een lange witte wolk

Goedenavond (hier althans) allemaal. Met het wegtrekken van de regen is ons activiteitenschema dusdanig toegenomen dat de laptop even in de tas is gebleven, maar nu dan een samenvatting van onze laatste week.

Wij verlieten vorige week de walnotenboerderij nabij Whanganui en maakten de keuze toch terug naar het noorden te rijden om alle bezienswaardigheden op en rond het centraal plateau te gaan bekijken. Het weer zou namelijk langzaam opknappen. Op een nog zeer regenachtige dag kwamen wij aan in Rotorua, maar zelfs in die omstandigheden was Kuirau park midden in de stad een bijzondere ervaring. Mijn collega had mij reeds verteld hoe bijzonder deze locatie is, maar je merkt het past echt als je er rondloopt. Kokende meertjes en borrelende modderputjes gewoon naast een kinderspeeltuin of vlakbij de ingang van het openbare zwembad. Heel bijzonder!

De daaropvolgende dag hebben wij twee van de natuurparken bezocht in de omgeving waar wij nog veel meer te zien hebben gekregen van wat er zoal vanuit het binnenste van de aarde naar de oppervlakte wordt gestuwd. Kokende meren en prachtig uitziende en babyblauwe maar o zo gevaarlijke zwavelzuur meren waar de maffia hun slachtoffers probleemloos in kunnen laten oplossen in Waimangu thermal valley. In Wai-O-Tapu een prachtige champagne pool waar je over een pad doorheen kunt lopen en van tijd tot tijd door alle stoom geen hand voor ogen ziet (en stinken!) en een meer, gifgroen van kleur, met de veelzeggende naam Devil’s Bath. Pootjebaden hebben we dus maar even achterwege gelaten.

Bij vertrek uit Rotorua nog een korte stop gemaakt bij de mud pools. Dit niet gecommercialiseerde stukje natuur is ontzettend grappig en kan ik niet anders omschrijven dan de waterstralen die in de koopgoot heen en weer springen en waar kinderen zich enorm mee vermaken, maar dan met kokend hete blubber en om de paar minuten een kleine modderontploffing.

Hierna op naar Tongariro National Park. Het was nogal onzeker of de Tongariro crossing (over de vulkaan) kon worden gelopen in verband met de weersomstandigheden (de dagen voorafgaand aan onze aankomst waren de tochten geannuleerd). Hiertoe moesten wij ons om half zes ’s-morgens melden bij de receptie van onze camping. De wekker ging, maar ik had er de kracht niet voor om misschien voor niets zo vroeg uit bed te gaan. Op een vriendelijker tijdstip zijn wij vertrokken voor een andere wandeling in dezelfde omgeving langs de flanken van Mt Ruapehu. Om de ervaring enigszins te benaderen hebben wij wel netjes de circa 20 kilometers van de crossing vol gemaakt J. Aan de beenspieren te voelen was dat lang geleden! Tijd om onze benen wat rust te geven en onze armen aan het werk te zetten.

En dat gingen we doen op de Whanganui river. Deze op twee na langste rivier van Nieuw Zeeland ontspringt op de flanken van Mt Tongariro en vindt vervolgens over een lengte van 290 kilometer zijn weg richting de Tasmaanse zee. De onderste helft hiervan is begaanbaar per kano en is te doen is ongeveer 8 dagen. Wij kozen met name vanwege de tijd voor de eendaagse variant (en waren hier achteraf heel blij mee). In de avond voor ons vertrek raakten we in gesprek met drie jongens die de volle 8 dagen zouden gaan vol maken.

Wij werden gevraagd mee te doen met een spelletje hacky sack (had er nog nooit van gehoord maar kijk hier eens: Hackey Sack). Een heel divers gezelschap (een Kiwi (uit Nieuw Zeeland), een Amerikaan en een Duitser) die elkaar tijdens het werken op een wijnboerderij hadden leren kennen. Vooral het verhaal van de local die liep van het uiterste noorden van het noordereiland naar het zuidelijkste puntje was inspirerend (check hier). Deze jongeman was inmiddels 70 kg afgevallen en had zichzelf beloond met deze voetreis door Nieuw Zeeland. Respect!

Op de ochtend van het kanoën, na een uitvoerige briefing over de rivier en “wat te doen als”, vertrokken wij met twee andere koppels richting de rivier. Wij waren de 1-daagse groep maar doordat er vele andere groepen vertrokken was het dringen aan de waterkant. Eén van de twee andere koppels bestond uit twee Duitse jongens die iets langer en zwaarder waren dan de gemiddelde man en zij mochten als eerste laten zien dat zij hun kano konden keren op een rustig stukje van de rivier. Bij een goede test en vertrouwen van de deelnemers mocht je, na te hebben afgetekend, op pad.

Dat keren hadden zij (wellicht door een communicatiestoring) kennelijk niet helemaal goed begrepen. In plaats van een 360 graden bochtje lag de kano binnen een halve minuut letterlijk op zijn kop. Tranen over onze wangen….. Op de vraag of zij zich comfortabel voelden om van start te gaan knikten beiden redelijk twijfelachtig, maar, zo bleek later, zij hadden net als ons het idee dat het een redelijk rustige kanotocht zou zijn zonder al te veel spannende momenten. Die ene keer was gewoon even wennen. Toch?

Het liep ietsjes anders. De stroomversnellingen vielen toch wel tegen, rustig paddelen begon al snel verdraait veel te lijken op werken en het sturen van de kano was (zeker voor onze Duitse vrienden) toch behoorlijk lastig. Het laat zich raden, maar het duo was al snel weer in het water terug te vinden (zij hebben het gebracht tot een zeer hoge notering van wel 4 maal kopje onder op één dag!). Gelukkig viel het mee met persoonlijk letsel, al moet gezegd dat als je te water raakt tussen die grote rotsen en je gevangen raakt tussen de kano en de rotsen dit lelijk kan aflopen.

Klaarblijkelijk hadden wij beter geluisterd tijdens de briefing of beschikten wij door Simone over een lager zwaartepunt en beter stuurmanschap, maar team Stegers hield als enige de voeten en andere spulletjes droog! Toen was het moment gekomen om ons te verplaatsen richting het Zuidereiland.

De dag na het kanoën zijn wij in één streep richting Wellington vertrokken, waar wij ons voor het vertrek van de ferry nog een paar uurtjes hebben vermaakt met shoppen en sightseeing (@ Vincent: ik heb de sjaals!). Na een mooie en rustige overtocht zijn wij verbleven in Picton, hebben ons huishouden (lees de was) op orde gebracht en hebben ons in een periode van twee dagen verplaatst naar het westen van Abel Tasman National Park, het plaatsje Collingwood.

Hier, gezeten op een bankje aan de oceaan waar het afgaande tij een steeds groter gedeelte van de zandbanken tussen onze prachtige overnachtingplaats (vijf meter verder en we staan in de oceaan) en Farewell Spit blootlegt, genieten wij van de ondergaande zon. En vooruitkijkend naar alles wat we op het Zuidereiland nog gaan zien en beleven.